Ο μελισσόκηπος του Θοδωρή βρίσκεται σε μια απόκρημνη, βραχώδη πλαγιά του φαραγγιού της Σαμαριάς. Για να φτάσει κανείς εκεί, χρειάζεται να περπατήσει για τρεις ώρες. Οι μέλισσες απολαμβάνουν την άμεση πρόσβαση στην πλούσια βλάστηση του Εθνικού Δρυμού και «δουλεύουν» βότανα όπως η φασκομηλιά, το θρούμπι, η μαντζουράνα, η μαλοτήρα και το άσπρο θυμάρι των Λευκών Ορέων.

Όσο για τον Θοδωρή, απολαμβάνει τη σύνδεση με τον γενέθλιο τόπο του πατέρα του. Ο ετήσιος κύκλος του μελιού ξεκινά τον Φεβρουάριο, εποχή που αναπαράγονται οι πληθυσμοί των μελισσών, και ολοκληρώνεται με τον τρύγο του Αυγούστου.

Οι υποδομές που χρησιμοποιούνται είναι οι απολύτως βασικές: τρεις μελιτοεξαγωγείς, ηλεκτρικό ρεύμα από γεννήτρια και ένα βίντσι για τη μεταφορά των υλικών κατά μήκος της απόκρημνης πλαγιάς. Ό,τι δεν μπορεί να φορτωθεί στο βίντσι μεταφέρεται στις πλάτες των ανθρώπων.

Τις ημέρες του τρύγου ο Θοδωρής και οι φίλοι που έρχονται να τον βοηθήσουν διανυκτερεύουν σε μια φυσική σπηλιά στον βράχο. Στο ίδιο σημείο, με θέα τις κάθετες πλαγιές στην απέναντι μεριά του φαραγγιού, μαγειρεύουν και –αν προκύψει– γιορτάζουν τον τρύγο με μουσική και τραγούδι.

Όσο οι ίδιες οι μέλισσες κοιμούνται, ένα μικρό «μελίσσι» από άνδρες δουλεύει ασταμάτητα, απομακρύνοντας με ξύστρες το σφράγισμα του κεριού από τις κηρύθρες με το μέλι, τις οποίες στη συνέχεια τοποθετεί στους μελιτοεξαγωγείς. Καθώς αυτοί περιστρέφονται με ταχύτητα, η νύχτα αρωματίζεται με μια γλυκιά μυρωδιά από βότανα, ενώ το μέλι κυλά παχύρρευστο από την κάνουλα στο κάτω μέρος του μηχανήματος.

Το ξεμέλωμα σταματά με το πρώτο φως της μέρας και ακολουθεί το μεγάλο ταξίδι του μελιού με μουλάρια μέχρι τον παραθαλάσσιο οικισμό της Αγίας Ρουμέλης. Η μεταφορά γίνεται με σεβασμό στις αντοχές των ζώων, με αποτέλεσμα να χρειάζονται περίπου τρεις μέρες για να ολοκληρωθεί.

Ο χρόνος και ο κόπος δεν προβληματίζουν τον Θοδωρή. Αυτό που τον συννεφιάζει είναι το μέλλον της τέχνης του και η παρατεταμένη ξηρασία των τελευταίων χρόνων.